Ամուսնալուծությունից հետո մայրը չընդունեց աղջկան և թոռանը, իսկ այն ինչ տեղի ունեցավ հետո, զարմացրեց բոլորին

Երբ Օլան բաժանվեց ամուսնուց և օգնություն խնդրեց մորից, նա հրաժարվեզ աղջկանից: Նա ասաց, որ հարկավոր էր մտածել բնակարանային խնդիրների մասին, նախքան ամուսնուց բաժանվելը: Եվ եթե չէր մտածում, հիմա թող ինքն իրեն լուծի այդ հարցը։ Նրան նույնպես անհարմար է իր երեք սենյականոց բնակարանում, քանի որ այնտեղ ապրում են ոչ միայն Օլգայի ծնողները, այլև նրա քույրերը:

Այնուհետև երիտասարդ կինը երեխաներին վերցրեց, և գնաց մեկ ուրիշ քաղաք և այնտեղ մի
փոքրիկ բնակարան գնեց: Նա այլևս չշփվեց իր ծնողների հետ։ Երբ իմացան դստեր այդ արարքի մասին, երկար դատապարտեցին աղջկան` ասելով, որ նա երեխաներին թողել է առանց ապագայի.

֊ Ի՞նչ պետք է անեն այնտեղ։ Ո՜չ կրթություն ձեռք կբերեն, ո՜չ էլ լավ աշխատանք կգտնեն: Իսկ Օլգան այդպես չի կարծում, քանկ որ նա ինչպես կարողացել, այնպես էլ լուծել է իր հարցերը։ Կարևորն այն է, որ երեխաներին դուր է գալիս իրենց կյանքը։ Նա փորձեց կապ հաստատել ծնողների հետ, բայց նրանք խոսեցին միայն մի բանի մասին, որ նա չուղարկի թոռներին իրենց մոտ, երբ համալսարան ընդունվելու ժամանակը գա: Նրանք ուզում են ապրել խաղաղության մեջ: Հույս ունեն, որ դուստրերը հաջողությամբ կամուսնան և կհեռանան իրենց ամուսինների մոտ, իսկ նրանք՝ ամուսիններով վերջապես կվերանորոգեն իրենց բնակարանը, ինչպես երազում էին միշտ` առանձին աշխատասենյակով և հյուրասենյակով:

Այդպես էլ Օլյան է ազատել ծնողներին իր ներկայությունից և դժբախտացել։ Այնուամենայնիվ, նրանք առանձնապես չեն էլ նեղվել: Չնայած նրանք չեն մոռանում ամեն անկյունում պատմել, որ
անշնորհակալ երեխա են մեծացրել և իրենց թոռներին էլ վատ մայր է արժանացել: Եվ ավելացնում են, որ նրանք դեռ երկու դուստր ունեն: Գուցե նրանցից դուրս գա ինչ-որ արժեքավոր բան: Այս իրավիճակը մի շարք հակասական հարցեր է առաջացնում: Մի կողմից, ծնողները իրավունք ունեն հետ չընդունել իրենց մեծահասակ դստերը, չնայած որ մարդկային պարտականությունը խրախուսում է մեզ օգնել նրանց, ովքեր ունեն դրա կարիքը:

Երեք սենյականոց բնակարան. Կարող էին որոշ ժամանակով փոքրիկ տեղ հատկացնել, կամ քույրերը կարող էին միասին` մի սենյակում քնել: Այնուամենայնիվ, սովորական ապրելակերպից հրաժարվելը երբեմն շատ դժվար է: Եվս մեկ տհաճ պահ է ծնողների բանականությունը: Ինձ թվում է, եթե մարդ մերժում է մեկ ուրիշին, ապա ինքնաբերաբար կորցնում է իր բոլոր իրավունքները, այդ մարդու նկատմամբ: Որոշում կայացրեք ինքներդ` առանց որևէ մեկի օգնության: Ինչ֊որ մեկը կասի, որ մարզային քաղաքը վատն է, որ հեռանկարներ չկան: Բայց մի մոռացեք, որ ոչ բոլորին են պետք այդ հեռանկարները:

Ինչ-որ մեկը ամբողջ կյանքի ընթացքում աշխատել է որպես վաճառող և բավականին գոհ է տեղի ունեցածից: Երկիրը չի բաժանվում երկու մեծությունների.Կան շատ այլ վայրեր, որտեղ մարդիկ ապրում են իրենց կյանքով, անում են ամենօրյա գործեր և ուրախ են իրենց ունեցածով: Ինչպես ասում էր ինձ ծանոթ մի տղմարդ. «Ինձ համար Մոսկվան ինքնանպատակ չէ, ինձ համար իմ խրճիթն էլ է լավը »: Բոլորը չէ, որ ցանկանում են կարիերայի աճ, և ո՜չ բոլորն են ուզում մեծ գումարներ, ո՜չ բոլորն են ուզում պիցցերիա` երկու քայլել հեռավորության վրա:

Ընդհանրապես, մեր երկիրը շատ մեծ է և բոլորի համար բավականաչափ տարածք կգտնվի: Եվ եթե ամեն ինչին մոտենաք լրջորեն, ապա յուրաքանչյուր մարզային անկյունում կարող ենք ստեղծել բոլոր պայմանները նորմալ կյանքի համար: Օլյան ապրում է համեստ, բայց նա ունի իր սեփական տունը: Երեխաները պատրաստվում են դպրոց գնալ, միշտ մաքուր են, քաղցած չեն: Վերջերս ամուսնացել է երկրորդ անգամ։ Ամուսինն ընդունեց նրա երեխաներին, հիմա նրանք սպասում են ևս մի երեխայի լույս աշխարհ գալուն: Կինը չի հիշում իր անցած կյանքը. Նախկին ամուսնու հետ կապ չունի, ծնողներն ու քույրերը նույնպես կապի դուրս չեն գալիս

Կամ բոլորը այնքան էին վիրավորված նրա հեռացումից, կամ պարզապես նա այդպիսի արժեքավոր մարդ չէր իրենց կյանքում: Հավանաբար, մենք բոլորս երազում ենք մեծ ու ընկերական ընտանիքի մասին: Բոլորս ուզում ենք ջերմ հարաբերություններ պահպանել հարազատների հետ, բայց դա միշտ չէ, որ հնարավոր է: Եվ եթե հարազատների շրջանում ավելորդ զգացողություն ունեք, միգուցե արժե մի կողմ թողնել ամեն ինչ, կամ էլ մինչև վերջին ուժը բռնեք Ձեր հարազատներին և փորձեք անընդհատ կապ հաստատել։ Իսկ ի՞նչ եք կարծում Դուք:

(Visited 503 times, 1 visits today)